I. Typische manifestaties van onvoldoende hechtsterkte
1. Afbladderen: De randen van de beplating trekken krom en laten in schilfers los, waardoor ze zichtbaar loskomen van de ondergrond, vooral merkbaar op hoeken of spanningsconcentratiegebieden. Microscopische inspectie brengt vaak oxidelagen of onzuiverheden aan het grensvlak aan het licht, waarbij de hechtsterkte aanzienlijk lager is dan normaal.
2. Delaminatie/afsplinteren: Tijdens montage, hantering of gebruik kunnen zelfs lichte schokken, buigen of trillingen ervoor zorgen dat hele platen loskomen, wat wijst op een ernstige zwakte van de hechting. Tijdens service kan dit zich manifesteren als vlek- of netwerk--achtige afbrokkeling, die zich geleidelijk uitbreidt en leidt tot functionele storingen.
3. Latente hechtingsdefecten: Het oppervlak lijkt intact, maar analyse van metallografische secties onthult microporiën, microscheuren of delaminatie op het grensvlak, wat wijst op een potentieel risico op delaminatie. Dit komt vaak voor bij werkstukken die geen waterstofverbrossingsbehandeling hebben ondergaan of een onvolledige voorbehandeling hebben gehad.
II. Algemene testmethoden en beoordelingsmethoden
1. Buigtest: Buig het verchroomde- staafmonster herhaaldelijk 180 graden langs een as met een diameter gelijk aan de dikte totdat het substraat breekt. Als de beplating op het gebogen gebied afbladdert, barst of afbladdert, wordt de hechting als ongekwalificeerd beschouwd. Deze methode is geschikt voor vervormbare werkstukken zoals draden en dun-wandige onderdelen.
2. Krastest: Kras met een hard gereedschap een kruisend raster van 1 mm op het beplatingsoppervlak, dat doordringt tot in het substraat. Breng drukgevoelige-tape aan en verwijder deze snel. Als duidelijke plaatfragmenten aan de tape blijven kleven, of als er voortdurend afbladderen optreedt op de kruispunten van het raster, is de hechting slecht. Volgens de GB/T 9286-norm is klasse 0 optimaal (geen schilfering) en klasse 5 of hoger is niet gekwalificeerd.
3. Thermische schoktest: Verwarm het monster tot ongeveer 200 graden en houd het op die temperatuur voordat het snel in koud water wordt ondergedompeld, waarbij deze cyclus drie keer wordt herhaald. Als er blaasvorming, barsten of afbladderen in de coating optreedt, duidt dit op een slechte hechtingsstabiliteit onder thermische uitzettings- en krimpspanning, vooral geschikt voor materiaalsystemen met grote verschillen in uitzettingscoëfficiënten.
4. Tape-tractietest: toepasbaar op plastic substraten of gemakkelijk vervormbare onderdelen. Er wordt druk-gevoelig plakband op het coatingoppervlak aangebracht, er wordt een stabiele trekkracht uitgeoefend en vervolgens wordt het snel afgepeld. Als de coating met de tape loslaat, duidt dit op onvoldoende hechting.
5. Indentatiemethode en microscopische observatie: Er wordt een diamanten indenter gebruikt om een progressieve belasting uit te oefenen, en de randen van de indeuking worden gecontroleerd op radiale scheuren of loslaten van de coating. Microscopische analyse van de interfacemorfologie kan de hechtingskwaliteit bepalen. Deze methode wordt vaak gebruikt in wetenschappelijk onderzoek of testscenario's met hoge-precisie.
III. Oorzaken van onvoldoende hechting
1. Onvolledige voorbehandeling: Achtergebleven olie, oxidefilm of onvolledige ontvetting op het oppervlak verhindert dat de coating het substraat effectief verankert.
2. Passivering van de onderlaag: Als bijvoorbeeld nikkel wordt geplateerd vóór chroom, wordt de nikkellaag te lang blootgesteld aan lucht en oxideert, waardoor de hechting van de chroomlaag wordt aangetast.
3. Abnormaal galvaniseerproces: overmatige stroomdichtheid, grote temperatuurschommelingen en overmatige driewaardige chroom- of onzuiverheidionen in de galvaniseeroplossing zullen allemaal de afzettingskwaliteit verzwakken.
4. Onbehandelde waterstofverbrossing: Tijdens het galvaniseerproces dringt waterstofontwikkeling door in het substraat. Als er geen waterstofverwijderingsbehandeling bij 180–220 graden wordt uitgevoerd, kan dit gemakkelijk interne spanning veroorzaken, wat later tot delaminatie kan leiden.
